Και τώρα τι;

Όχι ότι είμαι πολυγραφότατος, αλλά έτσι όπως πάω ο ρυθμός γραψίματος μου κοντεύει να πάει όχι απλά στο μηδέν, αλλά υπό το μηδέν. Πολλές φορές νοιώθεις την ανάγκη να γράψεις κάτι, να σχολιάσεις τα πολιτικά δρώμενα, τα λεγόμενα από τα "πρωτοκλασάτα" στελέχη αλλά με το ρυθμό που λέγονται και με αυτά που λέγονται τι να προλάβεις και το βασικότερο, προσπαθώντας να κρατήσεις τα νεύρα σου και επειδή δεν θέλεις να πέσεις στο χαμηλό επίπεδο κάποιων προτιμάς να μη πεις τίποτα.

Η υπομονή και η ανοχή όμως σε όσα λέγονται και όσα γίνονται από κάποιους, έχει και τα όρια της. Το τελευταίο διάστημα ούτε λίγο ούτε πολύ προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν ότι καλό είναι να γίνει θα γίνει από αυτούς, αν τους δώσουμε σύντομα τα ηνία της παράταξης, και ότι κακό έχει γίνει στο παρελθόν ευθύνεται ο ΓΑΠ. Ακυρώνουν τα πάντα, ακυρώνουν τις θυσίες του Ελληνικού λαού, τις προσπάθειες των τελευταίων χρόνων, όταν σε πολλές από αυτές οι ίδιοι ήταν στη γωνία περιμένοντας κάτι να μην πάει καλά, έτσι ώστε να εμφανιστούν οι ίδιοι σαν σωτήρες του απλού πολίτη, ενώ ο ρόλος τους δεν ήταν και δεν θα έπρεπε να είναι αυτός.

Ό ένας αν και συμμετείχε, δεν διάβαζε τι ψήφιζε, ο άλλος θέλει ξεχνώντας τι προβλέπεται στο καταστατικό εδώ και τώρα αλλαγή ηγεσίας, πολλοί από αυτούς που επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ήταν κάθε μέρα στα κανάλια και λέγανε πολλά και διάφορα ψηφίζοντας όμως άλλα, τώρα ή είναι εξαφανισμένοι ή προσπαθούν να παίξουν και να έχουν ρόλο στις νέες ισορροπίες. Κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν πάλι το κακό μνημόνιο, για να συγκινήσουν το πονεμένο πολίτη, μόνο που αποφεύγουν να μας πουν τι θα κάναμε χωρίς δανεικά. Και όλα αυτά μη ξεχνάμε για το καλό της πατρίδας και της παράταξης και όχι βέβαια για το προσωπικό τους συμφέρον.

Θέλουν να θυσιαστούν για εμάς, μόνο που πολλοί από εμάς τη θυσία τους όχι μόνο δεν τη θέλουμε αλλά θα προτιμούσαμε όποτε γίνουν εκλογές όλους αυτούς ο λαός να τους στείλει στα σπίτια τους, μήπως και αλλάξει κάτι σ' αυτό τον τόπο.

Είτε το θέλουν είτε όχι όλοι αυτοί, διαπλεκόμενοι ή μη, με το Γιώργο Παπανδρέου ήταν μία ευκαιρία και για το κίνημα και για τον τόπο να αλλάξουν πολλά, αλλά δυστυχώς βάλανε πολλοί το χεράκι τους, όχι μόνο τώρα αλλά και στο παρελθόν οι όποιες αλλαγές ή να μπλοκαριστούν ή να μη γίνουν με το σωστό τρόπο. Τι πέτυχαν; Ο χρόνος θα δείξει.

Το πρόβλημα κάποιων "συντρόφων"

Από την αρχή δεν τους άρεσε ότι έβαζε τη νέα τεχνολογία στη ζωή του κινήματος, που ήθελε όσο γίνεται πιο ανοιχτές διαδικασίες, που ήθελε το κάθε μέλος ή και φίλος (κακή λέξη για κάποιους "συντρόφους") να είναι καλά πληροφορημένος, που ήθελε την επιμόρφωση των στελεχών να είναι μέρος της πολιτικής παιδείας μέσα στο κίνημα, που ήθελε να βάλει σε άλλη βάση το συνδικαλισμό και τη νεολαία μέσα στο κόμμα, δεν τους άρεσαν το opengov και πολλά άλλα, γιατί πολύ απλά οι όποιες αλλαγές προωθούσε τους ξεβόλευε και σε πολλές περιπτώσεις του χάλαγε τους μηχανισμούς που με τόσο κόπο είχαν δημιουργήσει.

"Αγαπητοί σύντροφοι" σε όποιο επίπεδο της κομματικής ιεραρχίας βρίσκεστε, το πρόβλημα δεν είναι ο Γιώργος, το πρόβλημα είναι ο κακός σας εαυτός, οι πελατειακές σχέσεις με ψηφοφόρους και όχι μόνο που έχετε δημιουργήσει τόσα χρόνια και που δυστυχώς κάποιους από εσάς σαν κρατούν ακόμα στα βουλευτικά έδρανα.

Στις δύσκολες στιγμές που περνά ο τόπος, στις δύσκολες στιγμές που περνά ο καθένας προσωπικά, μη καλλιεργείται σε ορισμένους αφελείς ελπίδες ότι αν φύγει ο Γιώργος θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο, το μόνο που ίσως θα καταφέρει ο καθένας από εσάς είναι να σώσει το εαυτό του, να τον βάλει στο παιχνίδι και αφήσετε κατά μέρος το μεγάλο σας "ενδιαφέρον" για την παράταξη και τον τόπο γιατί ο κόσμος, όπως λέμε λαϊκά, σας έφαγε στη μάπα.

Αντώνη μου όποιος βάζεται σκοντάφτει

Το τελευταίο διάστημα πολλές κορώνες κε Σαμαρά για τα επιτεύγματα σου, που έδιωξες το Γιώργο, που κατάφερες να αλλάξεις κυβέρνηση στα μέσα της τετραετίας, που πατριωτικά θα ψηφίσεις για πράγματα που δεν θέλεις και ύφος πανέτοιμου "ηγέτη" που θα σώσει την Ελλάδα, αλλά πρόσεχε γιατί και άλλοι βιάστηκαν στο παρελθόν και δεν κατάφεραν ούτε στη βρύση να φτάσουν.

Πρώτα - πρώτα μη ξεχνάς ότι η παράταξη σου και η κυβέρνηση του "καταλληλότερου", στην οποία συμμετείχες, αλλά δεν "ήξερες" ακριβώς πόσο ήταν το έλλειμμα ήταν η βασικότερη αιτία που μας έφερε σε αυτό το χάλι. Μπορεί μέσα σε αυτή την αναμπουμπούλα και με τη βοήθεια και των ΜΜΕ να γίνεται προσπάθεια να το ξεχάσει ο λαός, αλλά κάποια στιγμή μην ανησυχείς θα στο θυμίσουν ορισμένοι τωρινοί υποστηρικτές σου.

Όσο και αν πανηγυρίζεις μη ξεχνάς ότι έβαλες στο παιχνίδι τον Καρατζαφέρη, που με τα "ωραία" του στελέχη όχι μόνο καλό δεν θα κάνει στην πολιτική ζωή του τόπου, αλλά ούτε βέβαια και στη δική σου.

Μερικές αφελείς ερωτήσεις

Τις τελευταίες μέρες τα είδαμε όλα. Συναντήσεις επί συναντήσεων μέχρι να βρεθεί το όνομα του Πρωθυπουργού, διαρροές, σενάρια κα. Θα αποφύγω να αναφερθώ σε πράγματα για τα οποία θα μπορούσε κάποιος να με κατηγορήσει ότι αναπαράγω φήμες του ενός ή του άλλου, έχοντας συγκεκριμένο στόχο και θα σταθώ σε κάποια απλά ερωτήματα για τα οποία ψάχνω "απαντήσεις".

1) Χθες από το στόμα του Α. Σαμαρά άκουσα ότι ο ίδιος δεν είχε κανένα πρόβλημα με το όνομα του νέου πρωθυπουργού και "προβληματίζομαι" ειλικρινά όλες αυτές τις μέρες τι συζητούσαν ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς; Λέτε να πρότεινε ο ΓΑΠ κάποιον, αλλά μετά επειδή ήθελε να του σπάσει τα νεύρα το αναιρούσε;

2) Αυτή η εμμονή εκ μέρους της Ν.Δ για ορισμό συγκεκριμένης ημερομηνίας εκλογών εξυπηρετεί την Ελλάδα; Μήπως ο στόχος κάποιων, που δημιούργησαν το πρόβλημα, είναι η καρέκλα και όχι το σώσιμο της χώρας;

3) Αυτή η μη συμμετοχή στελεχών ( κοινοβουλευτικών) της Ν.Δ στην νέα κυβέρνηση, που διατυμπανιζόταν εδώ και πολύ καιρό, μήπως τελικά έδινε μία κυβέρνηση αμιγώς από το ΠΑΣΟΚ, που ήδη υπάρχει, οπότε γιατί να αλλάξουν οι υπουργοί πλην του "κακού" Γιώργου;

4) Αυτή η τακτική "των ίσων αποστάσεων" από πολλούς και μάλιστα "έγκριτους" δημοσιογράφους δείχνει "αντικειμενικότητα"; Και για να μη παρεξηγηθώ, δεν ζητώ αλλά ούτε και θέλω προς θεού να γίνουν τιμητές των όσων πιστεύω, αλλά κάπου υπάρχουν και όρια.

Μη μας δουλεύετε κύριοι βουλευτάδες

Θα ψηφίσουν ή δεν θα ψηφίσουν το τάδε νομοσχέδιο; Θα ανεχτούν ή δεν θα ανεχτούν όσα δρομολογούνται; Θα συμφωνήσουν διαφωνούντες ή θα διαφωνήσουν συμφωνούντες; Θα αποφασίσουν μόλις ακούσουν τον Πρωθυπουργό, που μετά από τις "πιέσεις" τους αλλάζει τα όσα έχει σκεφτεί να πει ή να κάνει;

Μήπως όλες αυτές οι κορώνες πολλών βουλευτών αρχίζουν και δεν πιάνουν τόπο, γιατί σιγά - σιγά η επανάληψη του ιδίου σεναρίου έχει κουράσει ακόμα και τους πιο αφελείς; Μήπως κάποιοι "προστάτες" του Ελληνικού λαού πρέπει να βρουν άλλο τρόπο να δουλεύουν τον κόσμο; Και αυτό το λέω γιατί τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών αλλά δείχνουν.

Εκείνο που ξέρω είναι ότι αν δεν μπορείς να συμβιβαστείς με την απόφαση της πλειοψηφίας, όταν σε πνίγει το άδικο, όταν αναγκάζεσαι να παραβείς με κάποια ψήφο σου βασικές από τις αρχές σου, τότε η μόνη έντιμη λύση είναι να παραιτηθείς και όχι να το "παίζεις" επαναστάτης, γιατί πολύ απλά ο κάθε ψηφοφόρος δεν νομίζω ότι με τη ψήφο του έδωσε καμία λευκή επιταγή σε κανένα.

"Οι δικοί μας"

Και μέσα στην αναμπουμπούλα εμφανίζονται κάτι τύποι που στο παρελθόν τους έβλεπες να έχουν μία συμμετοχή γλάστρας σε εκδηλώσεις και δράσεις, που όταν κάποιοι από εμάς τρέχαμε για να πείσουμε τον κόσμο πόσο επικίνδυνος ήταν ο "καταλληλότερος" εκείνοι σφύριζαν αδιάφορα, ξαφνικά αφού βέβαια με το χ ή ψ τρόπο τακτοποιήθηκαν έχουν άποψη για τον Πρωθυπουργό της χώρας και την εκφράζουν δημόσια μέσω FB ή twitter, ενώ στο παρελθόν τα δρώμενα του "καταλληλότερου" ίσως του φαινόντουσαν μικρής σημασίας.

Μήπως "σύντροφοι" βιάζεστε να δείξετε πόσο "ευγνώμονες" είστε σε κάποιους έτσι ώστε να μπορείτε να ζητήσετε πιο γρήγορα κάποια χάρη. Δυστυχώς εκείνο που δεν καταλαβαίνετε είναι ότι όταν το καράβι βουλιάξει, όσα σωσίβια και αν νομίζετε ότι έχετε, πρώτοι θα πνιγείτε εσείς γιατί άλλο το γλείψιμο και άλλο το κολύμπι.

Δεν ξέρουμε τι θέλουμε ή μήπως.......;

Από που να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει με τα όσα συμβαίνουν σ' αυτή την υπέροχη χώρα και τις κινήσεις πολλών και διαφόρων.

Θα ξεκινήσω από το τελευταίο που αφορά το δημοψήφισμα που αναγγέλθηκε από τον Πρωθυπουργό και που ξαφνικά διαπιστώνεις ότι πολλοί μα πάρα πολλοί άλλα έλεγαν στο παρελθόν περί άμεσης δημοκρατίας και δημοψηφισμάτων και άλλα λένε τώρα. Παράξενο; Δεν νομίζω. Προσωπικά έχω βαρεθεί να βλέπω άτομα, που σίγουρα κάποιοι από εμας τους ψηφίσαμε να δρουν όχι με γνώμονα το κοινό συμφέρον ή με βάση αυτά που πραγματικά πιστεύουν, αλλά πως θα εξασφαλίσουν την παραμονή τους στα πολιτικά πράγματα.

Ψηφίζουν για παράδειγμα το μνημόνιο και μετά βγαίνουν με κορώνες και λένε ότι θα άρεσε στο δικό τους ψηφοφόρο και όχι μόνο. Ενώ γνωρίζουν την κατάσταση, το πρόβλημα τους είναι πως θα καταστρέψουν τον αντίπαλο και όχι πως θα σωθεί η χώρα.

Τους αρέσουν να "υπερασπίζονται" το δικαίωμα των πολιτών για αμεσότητα (βλέπε αγανακτησμένοι σε όποια μορφή θέλετε) αλλά όταν τίθεται θέμα δημοψηφίσματος αρχίζουν και λένε τα δικά τους γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι το όποιο αποτέλεσμα, ακόμα και θετικό για αυτούς δεν θα είναι σε θέση να το διαχειριστούν.

Διαφωνούν με τις παρελάσεις και όμως τις "καλές εποχές" συμμετέχουν για να κάνουν δημόσιες σχέσεις και κάποιες άλλες εποχές τις χρησιμοποιούν για να δείξουν "αυθόρμητα" την επαναστατικότητα τους. Ευτυχώς βέβαια που δεν ζουν κάποιοι πραγματικά επαναστάτες γιατί βλέποντας τη συμπεριφορά τους θα είχαν αυτοκτονήσει.

Συμφωνούν στα λόγια όλοι για ενιαίο μισθολόγιο στο δημόσιο, αλλά φροντίζουν κάποιοι κύριοι να μην εφαρμόζεται πραγματικά γιατί δεν τους συμφέρει.

Ξέρουν πολλοί συνδικαλιστές ότι όσα δηλώνουν δεν μπορούν να εφαρμοστούν (βλέπε μπλοκάρισμα έκδοσης λογαρισμών ΔΕΗ) και όμως σε τακτά χρονικά διαστήματα τοποθετούνται " επαναστατικά" για να τσιμπίσουν κάποιοι από εμάς.

Απόλυτη δηλαδή σχοιζοφρένεια; Δεν θα το έλεγα γιατί αν ψάξει κανείς ακόμα και στους "δικού του" θα αναγνωρίσει τη διάθεση για "προσφορά στο κοινωνικό σύνολο". Ας τους χαιρόμαστε.

ΥΓ : Μακάρι να βγω ψεύτης αλλά φοβάμαι η όποια συζήτηση για το δημοψήφισμα και το περιεχόμενο του θα γίνει με τη γνωστή μέθοδο του αου- αου και όχι επι της ουσίας.