Οι Ένοχοι

Τελικά η βουλή ψήφισε για την παραπομπή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου για 3 αδικήματα και αν κατάλαβα καλά είναι ένοχος διότι :

α. Με ενέργειες δικές του ήρθε η λίστα Λαγκάρντ

β. Δεν πρωτοκόλλησε μία παράνομη λίστα.

γ. Αν και την παράδωσε στην αρμόδια υπηρεσία για έλεγχο, ο ίδιος δεν την "αξιοποίησε" και έτσι το Ελληνικό Δημόσιο ζημιώθηκε από ποσά που έπρεπε να έχει εισπράξει. Βέβαια ότι μέχρι τώρα δεν έχει εισπραχθεί τίποτα αυτό δεν έχει καμία σημασία.

δ. "Αφαίρεσε" από τη λίστα επιλεκτικά ονόματα συγγενών του, κάτι που δεν αποδεικνύεται ότι έγινε από τον ίδιο μια και η λίστα πέρασε από πολλά χέρια.

 

Και από την άλλη δεν είναι ένοχοι όσοι :

 

α. Έφτασαν την οικονομία σε αυτή την κατάσταση 

β. το 2010, αν και ήταν υπεύθυνοι για το χάλι της οικονομίας, το πρόβλημα τους δεν ήταν πως θα βρεθεί η καλύτερη λύση για να βγούμε από την κρίση, αλλά πως θα εκμεταλλευόντουσαν την κατάσταση, συνεπικουρούμενοι από γνωστούς κύκλους και στελέχη του ΠΑΣΟΚ έτσι ώστε να αναγκάσουν σε παραίτηση τον ΓΑΠ.

γ. Ο μετέπειτα υπουργός και νυν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βενιζέλος που ενώ του παραδόθηκαν τα στοιχεία δεν έκανε τίποτα.

δ. Όσοι δεν άφησαν να ολοκληρώσει η κυβέρνηση Παπαδήμου ότι είχε συμφωνηθεί, γιατί και εκεί το πρόβλημα τους ήταν οι εκλογές και τα ψηφαλάκια και όχι η επίλυση του προβλήματος. 

ε. Όσοι φρόντισαν στην κατασκευή ενόχου, για να έχει ο κόσμος να ασχολείται, ενώ παντού γίνεται του έλα να δεις.

Δυστυχώς, όσον αφορά το τελευταίο, στους περισσότερους πολιτικούς χώρους άτομα που δεν ξέρουν να παίζουν καθαρά είναι εκείνα που καταφέρνουν να είναι σε σημαντικές θέσεις και για πολλά χρόνια να επιβιώνουν. Ας τους χαιρόμαστε γιατί μη ξεχνάμε μόνοι τους δεν μπήκαν στη βουλή.

Αλήθεια τι άλλαξε από τότε;

Και ξαφνικά μετά τις μπουρδολογίες του Πάκη και πολλών άλλων ακατανόμαστων ότι για την κρίση φταίει ο Αντρέας, φταίει ίσως και ο Λεωνίδας με τους τριακόσιους, μπήκε σε πρωτοσέλιδο ότι η ευθύνη για το χάλι μας το μαύρο και την εκτίναξη του χρέους και τα μνημόνια που ακολούθησαν, βρίσκεται στην πενταετία του "καταλληλότερου"  και ειλικρινά, ως αφελής, διερωτώμαι  γιατί τότε που η κυβέρνηση του ΓΑΠ προσπαθούσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα τα περισσότερα δημοσιεύματα παίζανε και μιλούσαν για λάθος χειρισμούς και κανείς δεν έβγαινε να πει αυτά που γράφονται τώρα; 

Και τώρα βέβαια κανείς πάλι δεν μιλά για το νυν πρωθυπουργό ότι το 2009 έλεγε για το έλλειμμα ότι είναι 2,5 άντε 3%  όταν ήταν πάνω από 10% και τις τεράστιες ευθύνες που έχει όταν δεν ήθελε να συναινέσει σε αλλαγές που αν γινόντουσαν θα γλυτώναμε πολλά από αυτά που ακολούθησαν.

 

"Κανείς" βέβαια δεν συζητά και για την απραξία και όχι μόνο μελών του ΠΑΣΟΚ που το πρόβλημα τους δεν ήταν η κατάσταση της χώρας και η επίλυση του τεράστιου προβλήματος, αλλά ο ίδιος ο ΓΑΠ που αν θα έφευγε από τη μέση θα είχαν λύσει το δικό τους πρόβλημα, θα είχαν μπει σύμβουλοι δεξιά και αριστερά, γιατί το opengov τους ερχόταν κάπως βαρύ, θα συνέχιζαν με παλιές "δοκιμασμένες" τακτικές να είναι παντού μη αφήνοντας χώρο σε κάποιο άλλον που δεν ήταν αρεστός σε αυτούς ή τους χάλαγε την πιάτσα και ειλικρινά κρατιέμαι μην πω καμιά βαριά κουβέντα για κάποιους που ενώ έχουν ευθύνες για αυτή την κατάσταση και της χώρας και του ΠΑΣΟΚ αποχωρούν από το ΠΑΣΟΚ γιατί ο κακός Βενιζέλος ακολουθεί δεξιά πολιτική, λες και δεν ήξεραν ότι προς τα εκεί θα πήγαινε.

 

Δυστυχώς ενώ κάποιοι έχουν αναλάβει ευθύνες για πράγματα που δεν ήταν υπεύθυνοι, άλλοι όχι μόνο  αποποιούνται το μερίδιο που τους ανήκει, αλλά έχουν το θράσος να φορτώνουν τα δικά τους λάθη, τις παραλήψεις, τις απραξίες σε όποιον βρουν.

Διεκδικήσεις και παράπλευρες απώλειες

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Έχουμε αιτήματα, πρέπει να διεκδικήσουμε πολλά και για να τιμωρήσουμε την όποια κακή κυβέρνηση απεργούμε χωρίς να υπολογίζουμε αν τελικά τον πρώτο που τιμωρούμε είναι κάποιον άλλο, που εκείνη τη στιγμή θέλει τη συμπαράσταση μας και όχι αυτή τη συμπεριφορά.

Αναφέρομαι αυτή τη στιγμή στις διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών που για ακόμα μία φορά για την επίτευξη τους βάζουν στην πρώτη γραμμή τους μαθητές, αδιαφορώντας αν η ψυχολογική τους κατάσταση αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να σηκώσει όποιες αναβολές ή καθυστερήσεις.

Έχω γράψει και άλλες φορές ότι είναι καιρός το συνδικαλιστικό κίνημα να ξεφύγει πολύ από τα τετριμμένα και στις προτεραιότητες του να βάλει πρώτα τον απλό εργαζόμενο, το μαθητή, το συνταξιούχο, τον καθένα που πλήττεται από τις όποιες άδικες αποφάσεις που παίρνει η εκάστοτε κυβέρνηση ή διοίκηση και αυτό να γίνει με έργα και όχι απλά με λόγια.

Στρατιωτικές τακτικές "κάθε μάχη έχει και παράπλευρες απώλειες" δεν νομίζω ότι βοηθά ούτε οποιοδήποτε κλάδο, ούτε και την ίδια την κοινωνία άσε που ενισχύει τη γνωστή άποψη "ας καεί το σύμπαν αρκεί να είμαι εγώ καλύτερα από πριν".

Αγαπητοί πολιτικοί πελάτες τέρμα η ανεργία έρχεται η ανάπτυξη.

Δυστυχώς δεν αλλάζουμε.

Γνωστή και παλιά η ιστορία. Βρίσκεις κάποιο βουλευτή - πολιτευτή - δημοτικό σύμβουλο κλπ, σε "βοηθά" με το αζημίωτο ( τη ψήφο σου) να προσληφθείς σε κάποιο δημόσιο οργανισμό με σύμβαση ακόμα και δύο μηνών. Η σύμβαση αυτή ξαφνικά γίνεται τετράμηνη, εξάμηνη, μπορεί και αορίστου χρόνου και επειδή έχεις "προσπαθήσει" για αυτή τη θέση κατοχυρώνεις το δικαίωμα η θέση αυτή να μετατραπεί σε μόνιμη.  Τόσο γλείψιμο έχεις ρίξει, να πάει χαμένο; Δεν είναι δίκαιο.

Και έτσι έρχεται και το τελευταίο πολυνομοσχέδιο να "λύσει" το πρόβλημα της ανεργίας. Προσλήψεις στην Περιφέρεια και στους δήμους με τις γνωστές συμβάσεις, όχι μέσω ΑΣΕΠ, αλλά με την εποπτεία του ΑΣΕΠ. Μία διαδικασία που και στο παρελθόν είχε τα προβλήματα της μια και ως γνωστό κάπου στη πορεία χανόντουσαν πιστοποιητικά και έτσι άλλα μόρια υπολόγιζες και αλλά τελικά βγαίνανε στην κατάταξη. Και στο τέλος όλοι κατηγορούσαν τον "κακό" ΑΣΕΠ και όχι βέβαια κάποια λαμόγια που στήνανε τις λίστες.

Και βέβαια μη ξεχνάμε ότι ακόμα και αυτοί που έχουν τα προσόντα για αυτές τις θέσεις θα είναι σε ομηρία, γιατί σίγουρα κάποιος θα έχει αφήσει να πλανάται ότι αν αργότερα με ψηφίσεις ίσως στα μουλοχτά σε μονιμοποιήσω διότι ως γνωστό θα καλύπτεις "πάγιες και διαρκείς ανάγκες".

Γνωστό το παραμύθι, αλλά το κακό είναι ότι μέσα σε αυτή την εξαθλίωση το παιχνίδι πολιτευτή - πελάτη μάλλον ενισχύεται παρά εξαφανίζεται.

Ελληνικός συνδικαλισμός και όχι μόνο

Και πάλι εδώ μετά από πολύ καιρό. 

Αφορμές για να γράψω είχα αρκετές, αλλά δεν υπήρχε η διάθεση μια και όπως όλος ο κόσμος έτρεχα για να μετριάσω τις συνέπειες αυτής της οικονομικής κρίσης, αλλά και από την άλλη υπήρχε σε μένα μία απογοήτευση γιατί ενώ είχαν συμβεί τόσα, είχαν αποκαλυφθεί άλλα τόσα έβλεπα να συνεχίζεται το ίδιο παιχνίδι της παραπληροφόρησης που δυστυχώς δεν το καταλάβαιναν ακόμα και γνωστοί μου που δεν είχαν κάποιο όφελος από τη στημένη είδηση, το παιχνίδι του εγώ (κοινώς του βολέματος και ας καταστραφεί όλο το σύμπαν), το παιχνίδι της καρέκλας, το παιχνίδι της "αξιοποίησης" ατόμων που το μόνο τους προσόν ήταν ότι είναι επαγγελματίες στους μηχανισμούς και τις ραδιουργίες, δηλαδή σε τελική ανάλυση δεν έβλεπα να αλλάζει τίποτα που πραγματικά θα έδινε τις δυνατότητες να βγούμε από αυτή τη δύσκολη κατάσταση. 

Η χθεσινή αφορμή ήρθε από μία ανάρτηση ενός γνωστού στο FB, που σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν ήπιος και απέφευγε τις ακραίες εκφράσεις. Η ανάρτηση αφορούσε τους συνδικαλιστές και τη γενικότερη τους στάση.

 Ο κόσμος αλλάζει, αλλά δυστυχώς ως γνήσιοι Έλληνες "επαγγελματίες" εμμένουν σε παλιές μεθόδους  αδιαφορώντας αν αυτές πλήτουν περισσότερο όχι την εκάστοτε κυβέρνηση αλλά τους εργαζόμενους του πραγματικού ιδιωτικού τομέα, που εδώ και δεκαετίες το μόνο που βλέπουν είναι να δουλεύουν όλο και πιο  σκληρά, να ελέγχονται κάθε στιγμή αν είναι επαρκείς στην εργασία τους και να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν στον δρόμο. 

Αν θα ταλαιπωρηθεί κάποιος, αν χρειαστεί να πληρώσει ταξί, αν δεν μπορέσει να πάει στη δουλειά του, χάνοντας και το μεροκάματο, αυτό ίσως για κάποιους απλώς να είναι παράπλευρες απώλειες ή μέσο πίεσης να πετύχουν τους καθαρά δικούς του σκοπούς. Και μην ακούω για συμπαράσταση και τέτοιες αηδίες γιατί τόσα χρόνια με την ανοχή του κόσμου πληρώνουμε αμαρτωλές ΔΕΚΟ για να κονομάνε κάποιοι επιτήδειοι.

Η ανοχή του κόσμου έχει εξαντληθεί και καλά θα κάνουν κάποιοι "επαγγελματίες" συνδικαλιστές να πάνε σπίτια τους μια και αμφιβάλλω ότι είναι σε θέση  να αλλάξουν και να σκεφτούν ότι πρώτα προέχει το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου και μετά το δικό τους.

Ο χρόνος που χάθηκε, η απραξία - ......... κάποιων και η επιβράβευση των "ικανών"

Ας τα πάρουμε από την αρχή 

2009 : Κερδίζει το ΠΑΣΟΚ με 43,92% και 160 έδρες με δεύτερη τη Ν.Δ με 33,47 % και 91 έδρες. Γρήγορα το έλλειμμα  που εμφάνιζε η Ν.Δ του "καταλληλότερου" ότι ήταν μικρός μονοψήφιος αριθμός φαίνεται  να είναι διψήφιος αριθμός και πρέπει κάτι να γίνει. "Περιέργως" κάποιοι εντός ΠΑΣΟΚ ( για τους εκτός ΠΑΣΟΚ ήταν αναμενόμενο) κυρίως βουλευτές και στελέχη όχι μόνο δεν μπαίνουν στη μάχη της ενημέρωσης του λαού για το μαύρο μας το χάλι, αλλά παίζουν το δικό τους παιχνίδι προσπαθώντας να είναι αρεστοί και όχι μόνο.

Ζητείται συναίνεση για τα μέτρα που πρέπει να παρθούν και η μεν αντιπολίτευση  δυστυχώς ούτε καν μπαίνει στο κόπο μίας συζήτησης, τα δε γνωστά στελέχη του ΠΑΣΟΚ για διαφορετικούς λόγους σηκώνουν το λάβαρο της επανάστασης. Η πλειοψηφία των 160 εδρών ήταν ικανή να έσωζε την κατάσταση αλλά πολλοί από το γνωστό μπλοκ και όχι μόνο,  αδρανούν. Τους φταίει ο ΓΑΠ και είναι για αυτούς ευκαιρία να τον βγάλουν από τη μέση. Ξέρουν ότι αυτά που λέγονται ( "δεν είμαι γαντζωμένος στην καρέκλα" ) δεν είναι λόγια του αέρα, δεν είναι οι κλασικές λέξεις ακόμα ενός πολιτικού.

Η κυβέρνηση του ΓΑΠ είτε θέλουν να το παραδεχτούν κάποιοι είτε όχι έπεσε εκ των έσω. Ξαφνικά άτομα που έκαναν πόλεμο τους προηγούμενους μήνες ξαφνικά δουλεύουν προς την κατεύθυνση του μνημονίου ( ως γνωστόν κάποιοι μπήκαν και στην κυβέρνηση Παπαδήμα). Και μέσα σε όλα αυτά μπαίνει και το ζήτημα προεδρίας του ΠΑΣΟΚ. Το πρόβλημα τους είναι η καρέκλα, αγνοώντας βέβαια ότι ο κόσμος που χρόνια ψήφιζε ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μόνο δυσαρεστημένος με τα μέτρα, είχε αηδιάσει και με τις συμπεριφορές στελεχών που μέρα με την ημέρα αποδείκνυαν πόσο μεγάλο "ενδιαφέρον" είχαν για το κίνημα και τη χώρα. 

Τα εκλογικά αποτελέσματα του ΠΑΣΟΚ τις δύο τελευταίες αναμετρήσεις από όποια πλευρά και να ερμηνευτούν δεν νομίζω ότι αφήνουν σε κανένα ούτε ένα μικρό σημάδι αισιοδοξίας. 

Αλήθεια εκείνες οι αριστερές πρωτοβουλίες και τα πρωτοκλασάτα  στελέχη που γάβγιζαν στο παρελθόν που βρίσκονται τώρα; Σε ποιο κόμμα θα παίζουν τα παιχνίδια τους;

Και τώρα προς τα που πάει η χώρα; Σε μία κυβέρνηση που ο κύριος πυρήνας της θα είναι η Ν.Δ, το κόμμα εκείνο που φέρει ένα μεγάλο μέρος ευθύνης για το χάλι της οικονομίας το 2009, που διαφώνησε συμφωνώντας για το μνημόνιο και τώρα θα μας σώσει.

Αλήθεια θα υπάρξει καμία συγνώμη από εσάς που παραδώσατε τη διακυβέρνηση της χώρας στους πρωταίτιους αυτής της οικονομικής κατάστασης, για μία καρέκλα που επειδή την πριονίζατε τώρα είναι τόσο άχρηστη που δεν σας κρατάει;

Μνημονιακές Ερμηνείες Συνεργασίας

Από την Κυριακή των εκλογών όπως γίνεται πάντα, ο καθένας ερμηνεύει το αποτέλεσμα όπως τον συμφέρει. 

Ο Σαμαράς και τα στελέχη του ότι καταποντίστηκε το ΠΑΣΟΚ. Ο Βενιζέλος ότι  ίσως για όλα αυτά φταίει το σάπιο ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας επειδή δεν μπορεί να βγάλει δική του κυβέρνηση, όπως εκείνος τη θέλει, πρέπει να ξαναπάμε σε εκλογές μήπως αυξάνοντας το ποσοστό του να μπορεί να πιέσει περισσότερο.

Και μέσα σε όλα αυτά και οι ερμηνείες για τους υπέρ του μνημονίου και κατά του μνημονίου και αν βγαίνουν τα κουκιά για κυβέρνηση "αριστερή" που θα πει όχι στους ξένους.

Για μένα το πρώτο ξεκάθαρο μήνυμα του λαού είναι ότι δεν εμπιστευόμαστε τις αυτοδυναμίες και κάτι πρέπει να κάνετε για να συνεργαστείτε. Βέβαια στο κομμάτι αυτό έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα ότι δεν μάθαμε από μικροί να συνεργαζόμαστε. Τα θέλουμε όλα δικά μας. Αν τώρα το σπίτι μας γκρεμίζεται, αυτό δεν μας πειράζει γιατί την ευθύνη ξέρουμε ότι θα τη ρίξουμε στους άλλους, άσχετα αν στο τέλος θα κοιμηθούμε στο δρόμο.   

Και επειδή αυτή η ιστορία περί μνημονίου έχει κουράσει πολλούς, ας απαντήσουμε ειλικρινά και ρεαλιστικά :

α) Χρωστάγαμε ή δεν χρωστάγαμε τα μαλλιοκέφαλα μας;

β) Έπρεπε ή δεν έπρεπε ως σοβαρό κράτος να βρούμε ένα τρόπο να διαχειριστούμε το χρέος μας;

γ) Έπρεπε εδώ και καιρό να είχαμε συμμαζέψει τα του οίκου μας, για να μη λέμε μετά ότι οι ξένοι μας μισούν και θέλουν το κακό μας;

δ) Έπρεπε και πρέπει να προτάσουμε το όφελος του συνόλου και όχι το όποιο κομματικό ή και πολλές φορές προσωπικό;
  
Ή θα καθίσουμε να βρούμε λύση όλοι ή φοβάμαι ότι θα μας πάρει ο διάολος όλους.