Να παραιτηθώ ή να μην παραιτηθώ;

Φαίνεται ότι το τελευταίο διάστημα ο Γιάννης Δημαράς μάδαγε τη μαργαρίτα για το τι θα κάνει παρότι είχε αναφέρει ότι 1η Γενάρη προγραμμάτιζε να παραιτηθεί. Τα δεδομένα βέβαια από τότε έχουν αλλάξει μια και η Ντόρα ίδρυσε κόμμα και ο Θεοδωράκης ανήγγειλε την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών, παρότι και αυτός σε προηγούμενη δήλωση του θα το πραγματοποιούσε μόνο σε περίπτωση πρόωρων εκλογών. Και τώρα δηλώνει ότι δεν παραιτείται και προχωρά στην ίδρυση πολιτικής κίνησης.

Για το τελευταίο κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα, μια και είναι δικαίωμα του καθενός αλλά εγώ ξέρω αν θέλεις να είσαι συνεπής τηρείς αυτά που είπες περί παραίτησης και στη συνέχεια ιδρύεις ότι άλλο εσύ θέλεις.

Οι όλες κινήσεις βέβαια αυτού του είδους δεν με εκπλήσσουν μια και έχουμε συνηθίσει με πράξεις πολλών που αφορούν το "εγώ" και όχι το "εμείς". Το δυστύχημα στην όλη ιστορία είναι ότι επώνυμα στελέχη στήριξαν τις όποιες επιλογές του Γ. Δημαρά πιστεύοντας ότι στην Περιφέρεια Αττικής θα έδιναν "ένα μάθημα" στο "κακό ΠΑΣΟΚ" του μνημονίου.

Με πόσους τελικά συναντήθηκε;

Για όσους παρακολουθούν από κοντά τα πολιτικά δρώμενα και γνωρίζουν κάτι παραπάνω από τον απλό κόσμο, νομίζω ότι δεν εκπλήσσονται για συμπεριφορές ατόμων όπως εκείνη του Γιάννη Δημαρά .

Καλά τα "ωραία λόγια" προς το κόσμο και οι "επαναστατικές" κορώνες για το σώσιμο του, που σίγουρα πείθουν κάποιους, αλλά μη ξεχνάμε ότι υπάρχουν και τα έργα. Αυτή τη δεδομένη στιγμή, όσο και αν προσπαθεί ο ίδιος να μας πείσει το πόσο "αθώα" ήταν η συνάντηση του με τον Αντώνη Σαμαρά και με τα υπόλοιπα κόμματα (που απότι φαίνεται ποτέ δεν έγιναν ) , όχι μόνο δεν πείθει αλλά φοβάμαι για τον ίδιο, ότι όσο προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα μάλλον δυσχεραίνει τη θέση του και μόνα "αγνά κίνητρα" δεν βγάζει η κίνηση του αυτή. Δεν μπορείς να συζητάς έχοντας σημαία το μνημόνιο με μία παράταξη που είναι η βασική αιτία που φτάσαμε εκεί.

Από την άλλη βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και κάποιοι γνωστοί- άγνωστοι "δικοί μας" παίζουν προς την ίδια κατεύθυνση όχι μόνο τώρα αλλά και στο παρελθόν και ίσως κάποια στιγμή πρέπει να μπουν στη θέση τους.