Ελληνικός συνδικαλισμός και όχι μόνο

Και πάλι εδώ μετά από πολύ καιρό. 

Αφορμές για να γράψω είχα αρκετές, αλλά δεν υπήρχε η διάθεση μια και όπως όλος ο κόσμος έτρεχα για να μετριάσω τις συνέπειες αυτής της οικονομικής κρίσης, αλλά και από την άλλη υπήρχε σε μένα μία απογοήτευση γιατί ενώ είχαν συμβεί τόσα, είχαν αποκαλυφθεί άλλα τόσα έβλεπα να συνεχίζεται το ίδιο παιχνίδι της παραπληροφόρησης που δυστυχώς δεν το καταλάβαιναν ακόμα και γνωστοί μου που δεν είχαν κάποιο όφελος από τη στημένη είδηση, το παιχνίδι του εγώ (κοινώς του βολέματος και ας καταστραφεί όλο το σύμπαν), το παιχνίδι της καρέκλας, το παιχνίδι της "αξιοποίησης" ατόμων που το μόνο τους προσόν ήταν ότι είναι επαγγελματίες στους μηχανισμούς και τις ραδιουργίες, δηλαδή σε τελική ανάλυση δεν έβλεπα να αλλάζει τίποτα που πραγματικά θα έδινε τις δυνατότητες να βγούμε από αυτή τη δύσκολη κατάσταση. 

Η χθεσινή αφορμή ήρθε από μία ανάρτηση ενός γνωστού στο FB, που σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν ήπιος και απέφευγε τις ακραίες εκφράσεις. Η ανάρτηση αφορούσε τους συνδικαλιστές και τη γενικότερη τους στάση.

 Ο κόσμος αλλάζει, αλλά δυστυχώς ως γνήσιοι Έλληνες "επαγγελματίες" εμμένουν σε παλιές μεθόδους  αδιαφορώντας αν αυτές πλήτουν περισσότερο όχι την εκάστοτε κυβέρνηση αλλά τους εργαζόμενους του πραγματικού ιδιωτικού τομέα, που εδώ και δεκαετίες το μόνο που βλέπουν είναι να δουλεύουν όλο και πιο  σκληρά, να ελέγχονται κάθε στιγμή αν είναι επαρκείς στην εργασία τους και να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν στον δρόμο. 

Αν θα ταλαιπωρηθεί κάποιος, αν χρειαστεί να πληρώσει ταξί, αν δεν μπορέσει να πάει στη δουλειά του, χάνοντας και το μεροκάματο, αυτό ίσως για κάποιους απλώς να είναι παράπλευρες απώλειες ή μέσο πίεσης να πετύχουν τους καθαρά δικούς του σκοπούς. Και μην ακούω για συμπαράσταση και τέτοιες αηδίες γιατί τόσα χρόνια με την ανοχή του κόσμου πληρώνουμε αμαρτωλές ΔΕΚΟ για να κονομάνε κάποιοι επιτήδειοι.

Η ανοχή του κόσμου έχει εξαντληθεί και καλά θα κάνουν κάποιοι "επαγγελματίες" συνδικαλιστές να πάνε σπίτια τους μια και αμφιβάλλω ότι είναι σε θέση  να αλλάξουν και να σκεφτούν ότι πρώτα προέχει το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου και μετά το δικό τους.

Ο χρόνος που χάθηκε, η απραξία - ......... κάποιων και η επιβράβευση των "ικανών"

Ας τα πάρουμε από την αρχή 

2009 : Κερδίζει το ΠΑΣΟΚ με 43,92% και 160 έδρες με δεύτερη τη Ν.Δ με 33,47 % και 91 έδρες. Γρήγορα το έλλειμμα  που εμφάνιζε η Ν.Δ του "καταλληλότερου" ότι ήταν μικρός μονοψήφιος αριθμός φαίνεται  να είναι διψήφιος αριθμός και πρέπει κάτι να γίνει. "Περιέργως" κάποιοι εντός ΠΑΣΟΚ ( για τους εκτός ΠΑΣΟΚ ήταν αναμενόμενο) κυρίως βουλευτές και στελέχη όχι μόνο δεν μπαίνουν στη μάχη της ενημέρωσης του λαού για το μαύρο μας το χάλι, αλλά παίζουν το δικό τους παιχνίδι προσπαθώντας να είναι αρεστοί και όχι μόνο.

Ζητείται συναίνεση για τα μέτρα που πρέπει να παρθούν και η μεν αντιπολίτευση  δυστυχώς ούτε καν μπαίνει στο κόπο μίας συζήτησης, τα δε γνωστά στελέχη του ΠΑΣΟΚ για διαφορετικούς λόγους σηκώνουν το λάβαρο της επανάστασης. Η πλειοψηφία των 160 εδρών ήταν ικανή να έσωζε την κατάσταση αλλά πολλοί από το γνωστό μπλοκ και όχι μόνο,  αδρανούν. Τους φταίει ο ΓΑΠ και είναι για αυτούς ευκαιρία να τον βγάλουν από τη μέση. Ξέρουν ότι αυτά που λέγονται ( "δεν είμαι γαντζωμένος στην καρέκλα" ) δεν είναι λόγια του αέρα, δεν είναι οι κλασικές λέξεις ακόμα ενός πολιτικού.

Η κυβέρνηση του ΓΑΠ είτε θέλουν να το παραδεχτούν κάποιοι είτε όχι έπεσε εκ των έσω. Ξαφνικά άτομα που έκαναν πόλεμο τους προηγούμενους μήνες ξαφνικά δουλεύουν προς την κατεύθυνση του μνημονίου ( ως γνωστόν κάποιοι μπήκαν και στην κυβέρνηση Παπαδήμα). Και μέσα σε όλα αυτά μπαίνει και το ζήτημα προεδρίας του ΠΑΣΟΚ. Το πρόβλημα τους είναι η καρέκλα, αγνοώντας βέβαια ότι ο κόσμος που χρόνια ψήφιζε ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μόνο δυσαρεστημένος με τα μέτρα, είχε αηδιάσει και με τις συμπεριφορές στελεχών που μέρα με την ημέρα αποδείκνυαν πόσο μεγάλο "ενδιαφέρον" είχαν για το κίνημα και τη χώρα. 

Τα εκλογικά αποτελέσματα του ΠΑΣΟΚ τις δύο τελευταίες αναμετρήσεις από όποια πλευρά και να ερμηνευτούν δεν νομίζω ότι αφήνουν σε κανένα ούτε ένα μικρό σημάδι αισιοδοξίας. 

Αλήθεια εκείνες οι αριστερές πρωτοβουλίες και τα πρωτοκλασάτα  στελέχη που γάβγιζαν στο παρελθόν που βρίσκονται τώρα; Σε ποιο κόμμα θα παίζουν τα παιχνίδια τους;

Και τώρα προς τα που πάει η χώρα; Σε μία κυβέρνηση που ο κύριος πυρήνας της θα είναι η Ν.Δ, το κόμμα εκείνο που φέρει ένα μεγάλο μέρος ευθύνης για το χάλι της οικονομίας το 2009, που διαφώνησε συμφωνώντας για το μνημόνιο και τώρα θα μας σώσει.

Αλήθεια θα υπάρξει καμία συγνώμη από εσάς που παραδώσατε τη διακυβέρνηση της χώρας στους πρωταίτιους αυτής της οικονομικής κατάστασης, για μία καρέκλα που επειδή την πριονίζατε τώρα είναι τόσο άχρηστη που δεν σας κρατάει;

Μνημονιακές Ερμηνείες Συνεργασίας

Από την Κυριακή των εκλογών όπως γίνεται πάντα, ο καθένας ερμηνεύει το αποτέλεσμα όπως τον συμφέρει. 

Ο Σαμαράς και τα στελέχη του ότι καταποντίστηκε το ΠΑΣΟΚ. Ο Βενιζέλος ότι  ίσως για όλα αυτά φταίει το σάπιο ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας επειδή δεν μπορεί να βγάλει δική του κυβέρνηση, όπως εκείνος τη θέλει, πρέπει να ξαναπάμε σε εκλογές μήπως αυξάνοντας το ποσοστό του να μπορεί να πιέσει περισσότερο.

Και μέσα σε όλα αυτά και οι ερμηνείες για τους υπέρ του μνημονίου και κατά του μνημονίου και αν βγαίνουν τα κουκιά για κυβέρνηση "αριστερή" που θα πει όχι στους ξένους.

Για μένα το πρώτο ξεκάθαρο μήνυμα του λαού είναι ότι δεν εμπιστευόμαστε τις αυτοδυναμίες και κάτι πρέπει να κάνετε για να συνεργαστείτε. Βέβαια στο κομμάτι αυτό έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα ότι δεν μάθαμε από μικροί να συνεργαζόμαστε. Τα θέλουμε όλα δικά μας. Αν τώρα το σπίτι μας γκρεμίζεται, αυτό δεν μας πειράζει γιατί την ευθύνη ξέρουμε ότι θα τη ρίξουμε στους άλλους, άσχετα αν στο τέλος θα κοιμηθούμε στο δρόμο.   

Και επειδή αυτή η ιστορία περί μνημονίου έχει κουράσει πολλούς, ας απαντήσουμε ειλικρινά και ρεαλιστικά :

α) Χρωστάγαμε ή δεν χρωστάγαμε τα μαλλιοκέφαλα μας;

β) Έπρεπε ή δεν έπρεπε ως σοβαρό κράτος να βρούμε ένα τρόπο να διαχειριστούμε το χρέος μας;

γ) Έπρεπε εδώ και καιρό να είχαμε συμμαζέψει τα του οίκου μας, για να μη λέμε μετά ότι οι ξένοι μας μισούν και θέλουν το κακό μας;

δ) Έπρεπε και πρέπει να προτάσουμε το όφελος του συνόλου και όχι το όποιο κομματικό ή και πολλές φορές προσωπικό;
  
Ή θα καθίσουμε να βρούμε λύση όλοι ή φοβάμαι ότι θα μας πάρει ο διάολος όλους.

Παίξανε και χάσανε

Για τον Αντώνη και το Βαγγέλη αναφέρομαι. 

Ο ένας όταν θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο και να το παίξει πατριώτης, έκανε τα κόλπα του και δεν ήθελε σε τίποτα να συναινέσει. Αργότερα όταν αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων το έπαιξε τσαμπουκάς και ζητούσε γρήγορα εκλογές, γιατί θα τις κέρδιζε  και θα μας έσωζε μέσα σε ένα χρόνο. 

Ο άλλος το πρόβλημα του ήταν πως θα γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη πιστεύοντας ότι θα μπορέσει στη συνέχεια παίζοντας στο συναισθηματισμό του απλού ψηφοφόρου και με τη βοήθεια κάποιων, όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να έχει και μία αξιοπρεπή παρουσία που στο μέλλον θα τον βοηθούσε.

Και οι δύο τους βιάστηκαν. Ας πρόσεχαν.

Ο καταλληλότερος μίλησε. Οι άλλοι πότε θα μιλήσουν;

Πέρασε καιρός και ξαφνικά από το πουθενά εμφανίστηκε "ο καταλληλότερος", ο κάποτε πρωθυπουργός της χώρας, που δεν ήξερε πόσο ήταν το έλλειμμα και συνέχιζε να δανείζεται για το "καλό" της χώρας, για να μας πει πόσο χρειάζεται η Ελλάδα τη Ν.Δ του Αντώνη Σαμαρά  που θα μας μηδενίσει το χρέος σε χρόνο ρεκόρ και που θα δώσει ώθηση στην ανάπτυξη που ούτε στα βραβεία Guinness δε θα το πιστεύουν.

Αλήθεια όλα αυτά τα χρόνια βρέθηκε κανείς από τους γνωστούς - άγνωστους έγκριτους "δημοσιογράφους" να αναφερθεί στις ευθύνες αυτού του ανθρώπου; Γιατί αυτή η προστασία; Τόσο σωστά έγιναν την εποχή του; Γιατί αν είναι έτσι γιατί δεν το βάζουμε ξανά στο τιμόνι της χώρας;

Αφελείς ερωτήσεις θα πει κάποιος και δεν θα έχει άδικο, αλλά δυστυχώς αυτό μόνο μας έχει μείνει.

Θα καταλάβει ο κόσμος άραγε;

Το τελευταίο καιρό τα έχουμε δει όλα. Επιστροφές διαγραφέντων, επιστροφές πολιτικών με "πλούσιο και διάφανο πολιτικό έργο" , μεταγραφές πολιτευτών και πολιτικών σε χώρους που πριν από βδομάδες βρίζανε, κωλοτούμπες, ανίερες ( ή και ανώμαλες ) συνεργασίες, δηλώσεις επί δηλώσεων για να ικανοποιούν τους πάντες και όλα αυτά για το καλό μας.

Δυστυχώς αυτό είναι το πολιτικό τοπίο και ας μη διαμαρτυρόμαστε ότι στο τέλος φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς που στο τέλος σε πολλούς από δαύτους θα τους δώσουμε κάποιο έδρανο στη βουλή, για να μπορούμε στη συνέχεια να τον βρίζουμε και να τον μουντζώνουμε.

Οι ευκαιρίες στη ζωή μας να στείλουμε πολλούς στα σπίτια τους δεν είναι και τόσο τακτικές αλλά φοβάμαι ότι ακόμα και τώρα που έχουμε φτάσει στο αμήν οι πελατειακές σχέσεις, η καθοδηγούμενη προβολή και το ξερό μας το κεφάλι θα δώσει την καρέκλα, που όλοι επιθυμούν σε πολλούς "άξιους συμπολίτες μας".

Ας τους χαιρόμαστε

Αρχίζουμε για να βρούμε τη ψυχή μας ή άσε μη πω καμιά κακή κουβέντα;

Δεν ξέρω ποιανού ιδέα ήταν αυτό το "αρχίζουμε" ως σύνθημα αλλά φοβάμαι ότι στους "προκατειλημμένους" θυμίζει ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια αυτοί που τώρα ξεκινούν ήταν κάπου στα αποδυτήρια ή στην αφετηρία και απλώς κοιτούσαν πότε θα αδειάσει καμία θέση.

Όσο για τη φράση ότι το "ΠΑΣΟΚ ξαναβρίσκει τη ψυχή του" έχω την αίσθηση ότι όσο και να ερευνήσουν ειδικοί επιστήμονες ακόμα και αν τη βρουν μάλλον θα τη δουν να απομακρύνεται.

Ζούμε σε άλλες εποχές και ούτε συνθήματα ούτε και ωραία λόγια μπορούν να δημιουργήσουν δυναμική αξιοπρεπούς παρουσίας του Κινήματος. Ο απλός πολίτης, το απλό μέλος ζητά Διαφάνεια, Αλήθειες και όχι επιβράβευση όσων με το χ ή ψ τρόπο "δούλεψαν" για ίδιο όφελος.