Ο κόσμος το είχε τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι

Στην Ελλάδα με κάθε αποκάλυψη όλοι μας μένουμε "άναυδοι" . Για παράδειγμα όταν ξαφνικά βγήκαν στοιχεία για τα στημένα παιχνίδια στο ποδόσφαιρο, υπήρχαν ορισμένοι που έλεγαν ότι είχαν "υποψίες" για κάτι αλλά όχι και σε τέτοιο βαθμό. Βέβαια αν ρώταγες και ένα μικρό παιδί όχι απλά θα το ήξερε αλλά θα το θεωρούσε και μία φυσιολογική κατάσταση. Και ερχόμαστε στις επιστολές Δούκα του 2008 που δημοσίευσε το Βήμα της Κυριακής για την κατάσταση της οικονομίας που εκείνη την εποχή κανείς "δεν ήξερε" και για αυτό συνεχιζόταν η ίδια τακτική διόγκωσης του δημοσίου με προσλήψεις ημετέρων, αγροφυλακές και άλλα πολλά που έκανε ο "καταλληλότερος" . Και τώρα που δόθηκε ένας μεγάλος αγώνας έτσι ώστε να σταματήσει η κατρακύλα, να αλλάξουν πολλά προς το καλύτερο, να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ανάκαμψης δυστυχώς κάποιοι με πρώτο και καλύτερο τον Αντώνη Σαμαρά, συνεχίζουν το ίδιο παιχνίδι με υποσχέσεις δεξιά και αριστερά και ειλικρινά αναρωτιέμαι πως μπορούν κάποιοι μετά τα όσα έχουν συμβεί να συνεχίζουν την πολιτική τους με συνταγές προηγούμενων αιώνων.

Εθελοντικές εμπειρίες

Είχα την τύχη να είμαι εθελοντής στους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς του 2004 καθώς και στα Special Olympics 2011 και λέω τυχερός γιατί πέρα από τη δική μου επιλογή για συμμετοχή, ηλικιακά μπόρεσα και το έκανα χωρίς να χρειαστεί να "ξενιτευτώ".

Κλείνοντας το κύκλο του εθελοντισμού σε επίπεδο Ολυμπιακών εντός Ελλάδας και προσπαθώντας να συνοψίσω όσα αποκόμισα από τις τρεις αυτές διοργανώσεις θα μπορούσα να έλεγα ότι κέρδισα πολλά από αυτή μου τη συμμετοχή.

Από την άλλη σε επίπεδο "κλίματος' θα έλεγα ότι στον αγωνιστικό χώρο στους μεν Ολυμπιακούς διέκρινες μεγάλη ένταση και μεγάλο ανταγωνισμό μεταξύ των αθλητών, στους παραολυμπιακούς μία άλλη σχέση μεταξύ των αθλητών - προπονητών - εθελοντών και όσων συμμετείχαν, μία σχέση που θα την έλεγα πιο ανθρώπινη, όσο δε για τα Special Olympics θα τα χαρακτήριζα περισσότερο ως μία γιορτή παρότι δεν έλειπε το αθλητικό μέρος.

Όσο για το κλίμα εκτός των σταδίων για μένα επιβεβαιώθηκε για ακόμα μία φορά πόσο τέτοιες διοργανώσεις βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση και προσέγγιση των λαών.

Οι γνωστοί - άγνωστοι πάλι κτύπησαν

Παραιτήσεις - αμφισβητήσεις, δηλώσεις επί δηλώσεων, αίτημα για σύγκληση κοινοβουλευτικής ομάδας και άλλα τέτοια από γνωστά άτομα και όλα αυτά σε δύσκολες στιγμές, σε στιγμές που ο καθένας θα έπρεπε να βοηθήσει στο ξεπέρασμα της κρίσης και όχι να ρίχνει λάδι στη φωτιά.

Όσο και αν προσπαθώ να βρώ δείγμα καλής πρόθεσης για το καλό της Ελλάδας, για το καλό το δικό μου, για το καλό του κινήματος, κάτι που να δικαιολογεί τη στάση τους δυστυχώς για όλους αυτούς οι πράξεις τους δεν με πείθουν και δεν θα με πείσουν ποτέ όταν βλέπω ότι τα κτυπήματα γίνονται σε σγκεκριμένες περιόδους. Η θέση του βουλευτή προς θεού δεν είναι να συμφωνεί σε ότι εισηγήσεις έρχονται σε αυτούς αλλά ούτε βέβαια με κορώνες να επιμένει ότι μόνο η δική του πρόταση είναι η σωστή για το "καλό του τόπου".

Δυστυχώς το έχω γράψει και στο παρελθόν πρέπει να είμαστε περισσότεροι προσεκτικοί ποιους σταυρώνουμε και στέλνουμε στο κοινοβούλιο.

Δεν ξέρουμε τι θέλουμε;;;;;;;

Σε κάποιους δεν τους αρέσει η κυβέρνηση και όπως διατυμπανίζουν δεξιά και αριστερά επειδή αυτή η κυβέρνηση δεν αντιπροσωπεύει το λαό, πρέπει να φύγει. Για εκλογές κανείς δεν το συζητά γιατί θα είναι επιζήμιες για τη χώρα ( βλέπε δεν μας βγαίνουν τα ψηφαλάκια). Οι επανειλημμένες προτάσεις για συναίνεση και συνεννόηση σε βασικά θέματα πέφτουν στο κενό γιατί οι ευθύνες είναι πολλές και δεν αναλαμβάνουν κάποιοι το πολιτικό κόστος.

Και εδώ αρχίζουν τα σενάρια για το μέλλον από "ειδικούς", από άτομα που έχουν "καλές" πληροφορίες, σενάρια μαγικά,σενάρια με όρους κλπ. Το λυπηρό βέβαια της όλης ιστορίας είναι ότι αν ψάξεις τα περισσότερα από αυτά ο βασικός τους στόχος δεν είναι πως θα βγούμε από την κρίση, αλλά τι θα κερδίσουν κάποιοι προσωπικά, πως θα εξοντώσουν τον αντίπαλο και βλέπουμε τι θα γίνει μετά.

Δυστυχώς παρότι αναφέρεται πολλές φορές, ιδιαίτερα από τον Γ. Παπανδρέου, ότι ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του σε αυτή την κρίσιμη περίοδο φοβάμαι ότι σαν λαός ποτέ δεν μάθαμε να αναλαμβάνουμε το μέρος της ευθύνης που μας αναλογεί, όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.
Να μας χαιρόμαστε.....

Βρήκα τρόπο να απαλλαγώ από δάνεια και πιστωτικές κάρτες

Πάνω που έγραφα για απαντήσεις που πρέπει να δώσουν ορισμένοι ήρθε ένα mail με τους στόχους της Κίνησης Ανεξαρτήτων Πολιτών και ηρέμησα γιατί λέω να εφαρμόσω όσα αναφέρονται και για τα δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες που έχω.

Πρώτος στόχος είναι να απαλλαγώ απο τις Τράπεζες ( Μνημόνιο, την Τρόικα και το ΔΝΤ) που μου δάνεισαν για να μη πτωχεύσω. Πως θα γίνει αυτό; Ε για εύκολα τώρα θα μιλάμε;

Δεύτερος στόχος να χαρακτηρίσω άκυρες τις όποιες συμβάσεις έχω υπογράψει διότι δεν είχαν φροντίσει να υπάρχει όρος ότι τις δόσεις θα τις πληρώνουν αυτοί και όχι εγώ.

Τρίτος στόχος να απαλλαγώ οριστικά και τελεσίδικα από τα χρέη και τους τόκους. Αυτό είναι πολύ εύκολο, γίνεται με μαγικό τρόπο όπως ο μηδενισμός του χρέους σε ένα χρόνο από το Σαμαρά.

Τέταρτος στόχος να συνάψω δάνεια με άλλες Τράπεζες, που ξέροντας πόσο άνετος είμαι και πόσο συνεπής θα είμαι στις υποχρεώσεις μου μπορεί στο τέλος να μου δώσουν άτοκο δάνειο και γιατί όχι να μου χαρίσουν και τα λεφτά.

Δεν συνεχίζω να αναφέρομαι στους άλλους στόχους γιατί από την πολύ χαρά που έλυσα το πρόβλημα μου θα πάθω και τίποτα.

Δυστυχώς από τη μία γίνεται μία μεγάλη προσπάθεια για να σωθεί η χώρα και να αλλάξουν πράγματα που μας έφεραν εδώ και από την άλλη λείπει η σοβαρότητα στην κατάθεση ρεαλιστικών προτάσεων.

ΥΓ : Μακάρι κάποιοι φίλοι και γνωστοί να απαλλαγούν από το σύνδρομο των πολιτικών ειδώλων και να δουν πιο ξεκάθαρα τα πράγματα.

Κάτι δεν πήγαινε καλά εδώ και χρόνια

Αν και πλησιάζουμε τα δύο χρόνια από τις εκλογές του 2009 ορισμένοι συνεχίζουν να μην καταλαβαίνουν τη σοβαρότητα του προβλήματος της οικονομίας. Είναι ωραίο στο καθένα από εμάς να λέμε ωραία και εύκολα λόγια, να μιλάμε για "γενναίες στάσεις" κάποιων ατόμων μόνο που το πρόβλημα ούτε λύνεται για να μη πω ότι η στάση αυτή σε ορισμένες περιπτώσεις δυσχεραίνει την έξοδο μας από αυτή την κρίση.

Κρατώ από την απάντηση που έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου στον Α. Τσίπρα μερικά σημεία στα οποία δυστυχώς κανείς από τους αντιδρώντες δεν απαντά

1. Αν φύγει το ΔΝΤ - η Τρόικα - ο Παπανδρέου θα φύγει το έλλειμμα;

2. Θεωρούν σωστό να παλεύει κάποιος να βρει λεφτά για να σωθεί η χώρα και να τα ακούει και από πάνω, ( όταν για την κυβέρνηση του "καταλληλότερου" δεν λέγεται τίποτα, που είναι από τις βασικότερες αιτίες του κακού) ;

3. Θέλουμε ή δεν θέλουμε τα χρήματα αυτά;

4. Θα δεχόμασταν να μην πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι;

5. Θεωρούμε γενναία και πατριωτική τη στάση τα όσα κατά καιρούς λέγονται από την αριστερά, αγνοώντας τις συνέπειες αυτής της στάσης;

Είτε μας αρέσει είτε όχι πληρώνουμε συσσωρευμένα λάθη του παρελθόντος και αν θέλουμε να τελειώνουμε μία ώρα αρχύτερα θα πρέπει ο καθένας να κάνει αυτό που του αναλογεί.

Επειδή όμως μπορεί να αδικήσω την απάντηση που δόθηκε καλύτερα να την παρακολουθήσει κανείς στο παρακάτω video.

Μήπως υπάρχουν και αγανακτισμένοι με κάποιους από τους αγανακτισμένους

Σίγουρα αυτή η εποχή αυτή δεν είναι η καλύτερη, δυστυχώς όμως είτε το θέλουμε είτε όχι η κατάσταση της Ελλάδας είναι αυτή που είναι και κάτι πρέπει να γίνει. Το να κουκουλώνεις το πρόβλημα, το να ακολουθείς πολιτικές για τα ψηφαλάκια και κυρίως για τον ίδιο σου τον εαυτό είναι και αυτή μία από τις αιτίες εκτός των άλλων που μας έφτασε ως εδώ. Το θέμα είναι τι κάνουμε και ατομικά και συλλογικά.

Έρχομαι πρώτα - πρώτα στα κόμματα της αντιπολίτευσης πριν ασχοληθώ και με τους "δικούς μας". Η Ν.Δ, αν και είναι η βασική αιτία του κακού συνεχίζει με θράσος να σφυρίζει αδιάφορα, να προτείνει λύσεις μαγικές, δεν μας λέει όμως πουθενά γιατί άφησε να γίνει το κακό και γιατί όταν κυβερνούσε όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα, αλλά στα δύσκολα λιποτάκτησε.

Ο Συνασπισμός από την άλλη δυστυχώς πέρα από το μανδύα του προοδευτικού και του επαναστάτη που φορά, έχω την αίσθηση ότι το πρόβλημα τους δεν είναι πως θα βοηθήσουν με ρεαλιστικές προτάσεις τη χώρα, αλλά πως θα εκμεταλλευτούν την όποια δυσαρέσκεια του κόσμου μπας και αυξήσουν το ποσοστό τους. Τους βγαίνει; Τα προηγούμενα χρόνια δείχνουν πως όχι. Αυτοί όμως επιμένουν. Τι κερδίζουν ατομικά και συλλογικά; Μόνο αυτοί μπορούν να απαντήσουν.

Για το ΚΚΕ τι να πει κανείς; Σφάλματα επί σφαλμάτων, τακτικές που έχουν ξεπεραστεί και το βασικότερο αρκετή υποκρισία σε θέματα εργαζομένων που τόσο πολύ "υποστηρίζουν"

Για το ΛΑΟΣ η όποια αναταραχή τους βολεύει γιατί παίζοντας και έτσι και αλλιώς κάποιον θα τσιμπήσουν. Και εδώ ο πρωταρχικός σκοπός είναι τα ψηφαλάκια.

Έρχομαι τώρα και σε κάποιους "δικούς μας" αγανακτισμένους με σαφείς "επαναστατικές και προοδευτικές" τάσεις που αν εξετάσεις προσεκτικά την όλη τους πορεία διαπιστώνεις ότι:
α. Είναι βολεμένοι,
β. Όλα αυτά τα χρόνια έβαλαν και αυτοί το χεράκι τους για να δημιουργηθεί αυτό το έκτρωμα που λέγεται Ελληνικό Δημόσιο και
γ. Με το χ ή ψ τρόπο βοήθησαν δημόσιους οργανισμούς να φτάσουν στα χάλια που είναι τώρα, αλλά περιέργως οι ίδιοι δεν έχουν καμία ευθύνη και για αυτό μαζί με κάποιους που δικαίως διαμαρτύρονται σήκωσαν την παντιέρα της μεγάλης επανάστασης.

Καλό θα κάνουν να μη προκαλούν όλους εμάς τους υπόλοιπους "μη αγανακτισμένους" γιατί νομίζω αρκετά τους ανεχτήκαμε.