Συνέντευξη Γιώργου Παπανδρέου στον Νίκο Χατζηνικολάου (8/10/2007, ALTER)

Φταίω και εγώ, όχι όμως ο κ. Ε.Β

Προσπάθησα να διαβάσω όσο γίνεται πιο προσεκτικά τις ομιλίες του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου, του σ. Ν. Αθανασάκη, του σ. Κώστα Σκανδαλίδη και του κ. Βενιζέλου στη 12η σύνοδο του Ε.Σ του ΠΑΣΟΚ και προβληματίστηκα.

Εκτός από τον Πρόεδρο, το Γραμματέα του Ε.Σ, το σ. Κώστα Σκανδαλίδη σίγουρα φταίω και εγώ, αλλά προς θεού δεν φταίει ο κ. Βενιζέλος.

Και επειδή τα πράγματα είναι αρκετά σοβαρά για να τα δούμε ένα - ένα.

Ο Πρόεδρος από την πρώτη στιγμή κάνοντας την αυτοκριτική του ανέλαβε με παρισσεία το μέρος της ευθύνης που του αναλογεί, κάτι που επανέλαβε και στη σημερινή του ομιλία.

Ο σ. Ν Αθανασάκης αναφέρθηκε για τις όποιες ευθύνες του αναλογούν και για αυτό και υπέβαλε την παραίτηση του μετά τις εκλογές.

Αποσπάσματα από την ομιλία του Ν Αθανασάκη:

"Ανέλαβα συγκεκριμένες υποχρεώσεις και ευθύνες και οφείλω να αναλάβω κατά το μέρος που μου αναλογεί από τη θέση μου ως Γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου, τις ευθύνες για την ήττα."

"Την επομένη των εκλογών υπέβαλα στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ την παραίτησή μου. Μου ζήτησε να παραμείνω, καθώς οι διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη είχαν ουσιαστικά δρομολογηθεί."

Ο σ. Κ. Σκανδαλίδης όπως λέει αποδέχτηκε την ευθύνη του για λόγους ηθικής και πολιτικής τάξης

Απόσπασμα από την ομιλία του Κ. Σκανδαλίδη

"Και θα ρωτήσετε πολύ δικαιολογημένα «και εσύ τι έκανες, ποια είναι η δική σου ευθύνη;» Είμαι υποχρεωμένος να απολογηθώ στο όργανο που με εξέλεξε στο Πολιτικό Συμβούλιο. Αποδέχτηκα για λόγους ηθικής και πολιτικής τάξης και επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε στην χειρότερη δυνατή στιγμή, κληρονομώντας όχι με τον καλύτερο τρόπο το δαχτυλίδι μαζί με την ήττα, να οδηγήσει με το δικό του όραμα και το δικό του αυξημένο μερίδιο ευθύνης το ΠΑΣΟΚ μέχρι τις εκλογές και τη νίκη."

Και έρχομαι στον κ. Βενιζέλο, όπου σε όλη την ομιλία του δεν μιλά καθόλου για την ταμπακιέρα, ο ίδιος δεν έχει ευθύνες, ούτε για την ήττα στις εθνικές εκλογές, αλλά ούτε και στις δημοτικές. Η ομιλία είναι αρκετές σελίδες και έτσι θα μείνω σε δύο - τρία σημεία για σήμερα :

Ξεκινώ από την αρχή όπου λέει :

«ουδέν κακόν αμιγές καλού». Το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα και η κίνηση της διαδικασίας εκλογής νέου Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ μας έφερε ξανά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της κοινωνίας.

Καλό είναι η κοινωνία να ασχολείται με το ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι για θέματα καρέκλας. Αυτή τη στιγμή το ενδιαφέρον του κόσμου θα έπρεπε να είναι σε όσα προσπαθεί να περάσει η ΝΔ, έστω και αν έχει ισχνή πλειοψηφία. Τώρα το καλό αν το είδε ότι όλοι ασχολούνται μαζί του, τότε έχει δίκιο, είναι μία ευκαιρία να προβληθεί.

Σε κάποιο άλλο σημείο αναφέρει :

"Αυτό που γίνεται, συντρόφισσες και σύντροφοι, μέσα στο ΠΑΣΟΚ από το βράδυ της Κυριακής των εκλογών δεν αφορά το παρελθόν, αλλά το μέλλον."

Με άλλα λόγια γιατί να συζητάμε ποιοι έφεραν το ΠΑΣΟΚ σ' αυτή τη κατάσταση, ποιοι πραγματικά ευθύνονται, την καρέκλα εγώ θέλω και αφήστε με να μιλήσω για το μέλλον, να μιλήσω γενικόλογα για ένα σχέδιο οικονομικής, κοινωνικής και οικολογικής ανάπτυξης, για ένα σχέδιο βασισμένο στη γνώση κα πολλά, που τα αναφέρει ο κ. Βενιζέλος. Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, που βγήκε μετά από πολύμηνη διαβούλευση, αλήθεια μπήκε στο κόπο να το δει;
Είναι ρήτορας δε λέω και έτσι μιλώντας γενικά και αόριστα κάποιον τελικά θα πείσει.

"Ωραία" τα λες κ. Βενιζέλε, για κάποιον που δεν ξέρει, γιατί δεν λες τι έκανες στο διάστημα των 3,5 χρόνων, γιατί σίγουρα κάποιοι έτρεχαν να στηρίξουν τις θέσεις του Κινήματος, προσπάθησε να μας πείσεις ότι πάλεψες και μετά έλα για την καρέκλα.

Η ενότητα και η διασφάλιση της

"Την ενότητα στην διασφάλιση αυτών των διαδικασιών εγγυάται η ίδια η βάση του Κινήματός μας, την εγγυώμαι προσωπικά εγώ, την εγγυάστε όλοι σας ως μέλη του ΠΣ"


"Το ΠΑΣΟΚ μπορεί και πρέπει να πορευθεί – όχι σε μια επίπλαστη ενότητα – αλλά σε μια νέα πραγματική νικηφόρα ενότητα που προϋποθέτει:

Α) την ισχυρή πολιτική ταυτότητα που θα αναδειχθεί από ουσιαστικό και ειλικρινή διάλογο – συμμετοχής της βάσης της ίδιας – και αντιπαράθεσης ιδεών και πολιτικών.
Β) την ισχυρή δημοκρατική επιβεβαίωση της πολιτικής αυτονομίας του ΠΑΣΟΚ
Γ) την εγγυημένη διασφάλιση της διαφάνειας, της δεοντολογίας, και της δημοκρατικής διαδικασίας στην εσωκομματική εκλογική μάχη."

(απόσπασμα είναι από την τοποθέτηση του Γιώργου Παπανδρέου

στη συνεδρίαση του Πολιτικού συμβουλίου)

Πολλοί μίλησαν τον τελευταίο καιρό για την ενότητα στο ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι προσπάθησαν αμέσως να βρουν εκείνον που θα την εγγυηθεί, λες και είναι ο θεός, ο Αλλάχ ή ο Βούδας. Γράφτηκαν πολλά αλλά νομίζω ότι η τοποθέτηση αυτή του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, θέτει όλους μας και κυρίως τα στελέχη του Π.Σ προ των ευθυνών για την ενότητα του κινήματος.

Ίσως ορισμένοι βέβαια να μην κατάλαβαν τη συμμετοχική Δημοκρατία που ψήφιζαν στο συνέδριο, ίσως να μην κατάλαβαν ότι ευθύνες δεν έχουμε μόνο για τις πράξεις μας, έχουμε και τις παραλήψεις μας, ίσως να τους βολεύει να ρίχνουν το μπαλάκι σε άλλον πάντα και να τους φταίει η "άτιμη η κοινωνία", ίσως βέβαια να βιάζονται να πάρουν την καρέκλα.

Η φιλοδοξία και η ικανότητα, το ήθος και η αδυναμία

Διάβασα στο in.gr ότι ο κ. Βενιζέλος σε συνέντευξη στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα ερωτηθείς για τις επικρίσεις που δέχεται, ότι δηλαδή ενδιαφέρεται μόνο για την εξουσία και ότι είναι υπερβολικά φιλόδοξος, απάντησε

«Ας μην συγχέουν κάποιοι τη φιλοδοξία με την ικανότητα,

ούτε το ήθος με την αδυναμία»

και διερωτήθηκα,

-Η βιασύνη να δηλώσει αμέσως υποψήφιος, πριν καλά καλά τελειώσει τη δήλωση του ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, για το αποτέλεσμα των εκλογών, είναι ικανότητα;

-Η βιασύνη του να γίνουν οι εκλογές μέχρι την Κυριακή, που τα κανάλια έπαιζαν το ρόλο τους, είναι ικανότητα;

-Οι δηλώσεις του εδώ και πολλά χρόνια ότι με πρώτη ευκαιρία θα διεκδικήσει την αρχηγία, είναι ικανότητα;

-Οι δηλώσεις του ότι ως μελλοντικός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θα μας συγχωρήσει όλους, είναι ικανότητα;

-Το ότι όλες του οι κινήσεις έχουν φέρει το κίνημα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, είναι ικανότητα;

-Το ότι σε πολλές περιπτώσεις επιλογές του κόμματος, που ψηφίστηκαν στο συνέδριο, δεν τις υποστήριξε, είναι ικανότητα;

Φοβάμαι ότι όλοι μας έχουμε χάσει την έννοια των λέξεων, όπως επίσης ότι η υπέρμετρη φιλοδοξία ποτέ δεν οδήγησε σε ένα σωστό αποτέλεσμα και γι' αυτό ας το σκεφτούν όσοι συνεχίζουν να στηρίζουν το κ Βενιζέλο.

Όσο για το ήθος και την αδυναμία, τι να πω, το αφήνω στον καθένα από εσάς να βγάλει τα συμπεράσματα του.

Το άρθρο 16 η πραγματικότητα και οι διάφορες απόψεις

Πριν κάποιες μέρες ξεφυλλίζοντας διάφορες εφημερίδες είδα πολλές διαφημίσεις Ιδιωτικών "Πανεπιστημίων" που ούτε λίγο ούτε πολύ τάζουν λαγούς με πετραχήλια και θυμήθηκα ότι είχα αφήσει στη μέση τις διαφορές, μεταξύ του κ. Βενιζέλου και του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου.

Άρθρο 16 λοιπόν και κατά πόσο είναι αναγκαία η αναθεώρηση του

Η θέση του κ. Βενιζέλου, όντας και πανεπιστημιακός είναι γνωστή, κατά της αναθεώρησης του, χωρίς να εξετάζει να σημερινά δεδομένα και χωρίς να ανησυχεί για τα "Ιδρύματα" που φυτρώνουν συνεχώς μπροστά μας, που δεν ελέγχονται από κανένα και ειδικά τώρα που κυβέρνηση είναι η ΝΔ.

Οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ όπως πέρασαν στο συνέδριο, όπως αναφέρονται στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, αλλά και όπως αποτυπώνονται στο επίσημο site του Γιώργου Παπανδρέου βάζουν μία τάξη, λύνουν το πρόβλημα που έχουμε και θα συνεχίζουμε να έχουμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση αν δεν κάνουμε κάτι και είναι προς την κατεύθυνση που το δημόσιο Πανεπιστήμιο και η δωρεάν παιδεία δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα.

Πόσο γνωστό όμως είναι αυτό; Φοβάμαι ότι οι πρώτοι που έχουν παραπλανηθεί και σ' αυτό ευθύνες έχουν και πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, είναι οι νεολαίοι μας, που δεν συνειδητοποιούν ότι όσο δεν μπαίνει τάξη στο χάος που υπάρχει, κάποιος με πτυχίο μαϊμού θα του πάρει τη θέση. Από την άλλη συμφέρει κάποιους να μας ταυτίζουν με τις απόψεις της ΝΔ, είτε αυτοί ανήκουν στη δεξιά είτε στην αριστερά, είτε και ακόμα και στο ΠΑΣΟΚ γιατί είναι πιο εύκολο για τους μεν να υφαρπάξουν την ψήφο, για τους δε να το παίξουν πιο αριστεροί.

Παραθέτω λοιπόν κάτι από το επίσημο site του Προέδρου και θα σταθώ στην τελευταία παράγραφο.

"Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου έχει εκφρασθεί υπέρ της θεσμοθέτησης ενός απαραίτητου νομικού πλαισίου για την ίδρυση μη κρατικών-μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων με τη συμμετοχή φορέων όπως της τοπικής αυτοδιοίκησης και άλλων δυνάμεων της οικονομίας. Ο αποκλεισμός της δυνατότητας ίδρυσης τέτοιων ιδρυμάτων δεν συμβαδίζει με το πνεύμα της νέας εποχής. Το ζητούμενο είναι να αναπτύξουμε ως χώρα εκπαιδευτικές υπηρεσίες, ώστε να γίνουμε το κέντρο της εκπαίδευσης, της καινοτομίας και της έρευνας για την ευρύτερη περιοχή μας, της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Το πρώτο βήμα για την αναβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης η θεσμοθέτηση και καθιέρωση ενός αξιόπιστου συστήματος αξιολόγησης και πιστοποίησης όλων των ιδρυμάτων. Επίσης, η καθιέρωση ενός συστήματος αντιστοίχησης με τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Αυτά σε συνδυασμό με την πλήρη οικονομική, διοικητική και εντέλει ακαδημαϊκή αυτοτέλεια των ιδρυμάτων και την εισαγωγή του ποιοτικού ανταγωνισμού μέσα στους κόλπους του Δημόσιου Εκπαιδευτικού Συστήματος, μπορούν να μας οδηγήσουν σε ένα μεγάλο ποιοτικό εκπαιδευτικό άλμα."

Λένε κάποιοι πανεπιστημιακοί και ας με συγχωρέσουν αν δεν τους θυμάμαι, ότι αν τεθεί θέμα αξιολόγησης, ο πρώτος που θα βρεθεί σε σφάλμα και θα πρέπει να απολογηθεί θα είναι το κράτος. Ε και.... δηλαδή πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας ή να βλέπουμε ποιος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Ευθύνες δεν έχει μόνο το κράτος, δεν έχουν μόνο οι πανεπιστημιακοί, δεν έχουν μόνο οι ίδιοι οι φοιτητές, ευθύνες έχουμε και εμείς που με τον α΄ ή β΄ τρόπο δεχόμαστε να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση. Ευθύνες έχουμε όταν σκεπάζουμε τα προβλήματα, κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας και δεν προτείνουμε κάτι που να συμβαδίζει με τις εποχές που ζούμε.

Υπάρχει ενότητα; (όπως Υπάρχει Ελπίς;)

Το τελευταίο καιρό παίζει πολύ στο χώρο του ΠΑΣΟΚ η λέξη ενότητα και πως μέσα από αυτή μπορούμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα που υπάρχουν. Ο καθένας από εμάς βέβαια την ερμηνεύει όπως τον βολεύει.

Για παράδειγμα όταν ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε , τι ποιο απλό να πάει μέσα στη βουλή και να νοιώθει ότι κανείς δεν τον αμφισβητεί, ω του θαύματος αυτοί που είχαν "παλέψει" για την ενότητα τα τελευταία χρόνια, θεώρησαν ότι η κίνηση δυναμίτιζε την ενότητα.

Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ θα ξεπεράσει και αυτή τη κρίση, μόνο που κάποια στιγμή θα πρέπει αυτοί που δημιουργούν προβλήματα στην ενότητα του κινήματος να είναι πιο προσεκτικοί γιατί ο λαός δεν ξεχνά μόνο τι σημαίνει δεξιά, δεν ξεχνά και άλλα πράγματα.

Πέρα από το ηθικό μέρος υπάρχουν και πολλές διαφορές

Είχα σκοπό εδώ και αρκετές μέρες να γράψω για τις διαφορές μεταξύ του Κου Βενιζέλου και του Προέδρου αλλά βλέπετε με πρόλαβαν η εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" και ο φίλος μου ο Νίκος.

Θα σταθώ σήμερα στο κομμάτι που αναφέρεται στην ταυτότητα του κόμματος.
Όταν ανέλαβε Πρόεδρος του κινήματος ο Γιώργος Παπανδρέου, το κόμμα άνοιξε για πολλούς που όχι μόνο ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ, αλλά και με όσες δυνάμεις είχαν στήριζαν τις όποιες επιλογές των στελεχών, χωρίς να είναι μέλη και χωρίς μέχρι εκείνη τη στιγμή να έχουν κάποιο προσωπικό όφελος.

Το κίνημα άνοιξε όχι μόνο για να τους δεχτεί ως μέλη ή και φίλους , τους έδωσε τη δυνατότητα να μετέχουν, να εκφράζουν τη γνώμη τους, χωρίς οποιαδήποτε λογοκρισία και αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Δυστυχώς όμως σε κάποιους "συντρόφους" η διαδικασία αυτή δεν τους άρεσε, δεν ήθελαν συμμετοχή, δεν ήθελαν ενεργά μέλη με κάποια γνώμη, ήθελαν οπαδούς. Τους βολεύουν οι μηχανισμοί, που ανάλογα με τις συγκυρίες υποστηρίζουν πότε τον ένα και πότε τον άλλον. Και ο Κος Βενιζέλος έχει ταχθεί κατά της λογικής του ανοιχτού κόμματος, γιατί λέει μπορεί να οδηγήσει σε διαμπερές κόμμα.

Προσωπικά εκείνο που ξέρω είναι ότι πρώτη φορά στα χρονικά, όχι μόνο της Ελλάδας, ένα πρόγραμμα ενός κόμματος να συζητηθεί και διαμορφωθεί από όλο το κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Είναι η πρώτη φορά που άτομα σε διαφορετικές πόλεις καταφέραμε να συνθέσουμε διαφορετικές ιδέες, να συζητήσουμε για τα κοινά και συγχρόνως να βοηθήσουμε έτσι ώστε κάθε Δημοτική Οργάνωση να οργανωθεί στα πρότυπα ενός σύγχρονου κόμματος. Όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν με ένα κόμμα κλειστό, ένα κόμμα που θα ελέγχεται από κάποιους κυρίους και δεν θα δίνεται δυνατότητα συμμετοχής σε κάποιο που δεν είναι αρεστός σ' αυτούς.

Διαφορές υπάρχουν και μάλιστα με ταυτότητα που δεν χρειάζεται να έχει το θρήσκευμα